Przystanek Legionowo

Obawy, iż mimo starań przy wypełnianiu misji, zawsze pojawią się maruderzy, sprawiają iż chmurzą się czoła drużyny ratuszowej. Maruderzy zaś zjedzą karkówkę, pochłoną rybę i znów pomarudzą, że w mieście nie ma szpitala. Ci bardziej toksyczni upomną się o oddział ratunkowy i zwiększenie ilości karetek. Mieszkańcy Legionowa, wiedzą że teren szpitala rządzi się specjalnymi prawami. Nie każda istota jest tam mile widziana.

Szpital. Tłumek emerytów pod drzwiami USG - wszyscy byli albo wściekli, albo zrezygnowani. Nie mieli pojęcia, kiedy doczekają się wizyty. Pielęgniarki ospale szurały drewniakami i ożywiały się, kiedy dzwoniły do kuchni zapytać o obiad. Kiedy wymówiłam magiczne zaklęcie, otworzyły się drzwi. Zostawiając przygnębiającą gromadę pacjentów za sobą, wykonałam badanie w ciągu kwadransa. Wracając do wyjścia miałam obawy, że zostanę zlinczowana przez masę wściekłych seniorów, którzy czekali od kilku godzin pod drzwiami. Ku mojemu zdziwieniu, nikt nie podniósł głosu, nie narzekał, nie popatrzył mi wymownie w oczy. Pacjenci ożywiali się jedynie w momencie, kiedy w uchylonych drzwiach pojawiała się twarz lekarza – władcy niepodzielnego. Widziałam inną osobę, która znając zaklęcie równie sprawnie i szybko wykonała badanie. Zaś zaśniedzieli pacjenci, siedzieli dalej w dusznej poczekalni. Zapytacie dlaczego? Otóż niektórzy ludzie, którzy płacą za wizytę prywatną są inaczej traktowani w szpitalach. Przychodząc do gabinetu znają hasło, które otwiera niedostępne dla innych wejście. A jest to po prostu nazwisko lekarza. Tak więc, co dla jednych jest katorgą, dla drugich staje się zwykłą błahostką. Właśnie z tych zaśniedziałych i udręczonych pacjentów pod gabinetami wywodzą się owi maruderzy, którzy zatruwają życie ratuszowej drużynie. Ci, którzy wyprawę do szpitala traktują jak drogę przez mękę, mają wciąż nadzieję, iż drużyna obierze za cel zdobycie szpitala dla naszego miasta. Droga to trudna i pełna wybojów, ale nadzieje i wierne spojrzenia wyborców z pewnością osłodzą dylematy…