Przystanek Legionowo

Donosiciel – zawód równie starożytny jak prostytucja i podobnie traktowany: wszyscy go znają, ale przyznawać się do niego wstyd… W Polsce jest to zajęcie w dalszym ciągu niedoceniane, chociaż wciąż intensywnie uprawiane. I chociaż ludzie już rzadko piszą listy, to formuła „uprzemnie donoszę, że …” jest wciąż aktualna. Ten rodzaj literatury stosowanej nigdy nie umiera. Ludzie piszą skargi jako dzieła nieznanego autora, zwanego potocznie anonimem. Niektórzy z nich, to kronikarze poczynań swoich sąsiadów, współpracowników lub nielubianych członków rodziny. Tworzą najczęściej w złych intencjach lub pod wpływem muzy zwanej zazdrością. Płyną listy do Sanepidu, Urzędu Skarbowego oraz Policji. Piszą ludzie o brudnych sklepach, o pracy „na czarno”, o zdradach i grzechach bliźnich. Rozbawiła mnie kiedyś opowieść o jednym z mieszkańców, który potajemnie wyciął kilka drzew na posesji. Drewnem obdarował sąsiadkę, która się niezmiernie ucieszyła, zabrała spory zapas opału do siebie, po czym zadzwoniła z donosem o nielegalnej wycince…

Dopadły mnie przemyślenia bolesne, kiedy zajrzałam do Internetu i zobaczyłam kolejne nowourodzone strony legionowskie, które próbują opisywać nasze miasto. Legionowo młodnieje i z dnia na dzień jest coraz aktywniejsze. Mieszkańcom już nie wystarcza poprawna kołderka mediów i oszczędne komentarze prasowe. Pojawiają się coraz to inne, mniej oficjalne formy wypowiedzi. A ponieważ Stworzyciel nie obdarował nas umiejętnością komunikacji telepatycznej, został nam jedynie konwencjonalny sposób poznawania bliźniego. Dlatego uwielbiamy czytać cudze myśli i podglądać innych. Kiedyś były dostępne tylko książki, teraz można zajrzeć do Internetu i poczytać blogi, nowe strony informacyjne, obejrzeć fotografie, dowiedzieć się, co się działo pół godziny temu. Coraz więcej w naszej piaskownicy aktywnych ludzi, którzy nie boją się postawić oryginalną babkę. Ale można też spotkać szybkich i cwanych, którzy chcą się dorobić na sprzedaży reklam. Ich dziennikarstwo polega na kopiowaniu cudzych artykułów, wklejaniu cudzych zdjęć i małym kosztem tworzeniu iluzji profesjonalizmu. Pokolenie Ctr-C Ctr-V – tak nazywani są ludzie, którzy namiętnie korzystają z tej kombinacji klawiszy, żeby przywłaszczyć sobie czyjąś pracę. Kiedy piekarzowi ktoś kradnie chleb, a malarzowi obraz, nikt nie ma złudzeń, co do ciemnej strony mocy. A przecież dziennikarz też ma rodzinę, karmi dzieci, a jego samochód pragnie benzyny. Łatwo przekształcić tekst siedząc za biurkiem, o wiele trudniej wybrać się na wycieczkę, zrobić wywiad i napisać coś oryginalnego. Czy to nie rodzaj kradzieży?

 

Jeszcze nie dawno siarczyście przeklinaliśmy biały puch zalegający na drogach. Omijaliśmy ostrożnie śnieżne piramidy wzdłuż ulic i ścigaliśmy pługi. A wystarczyło kilka promieni słońca, by drogi stały się czarne i odsłoniły całe zło. Teraz z równą zaciekłością jak wcześniej, zgrzytamy zębami wykonując slalomy między dziurami. Tak, proszę Państwa, wszystkiemu winien prezydent. To on odpowiada za istniejące inwestycje budowlane oraz wszystkie te jeszcze niezbudowane. Za wszystkie bajki, fakty i przypowieści, które w Legionowie się wydarzą. Za dziury w jezdni, za żaby, koniopodobne pomniki i kafelki na fontannie. Za zbyt duże bloki, za zbyt małe bloki i ich zagęszczenie. Za wiadukt i drogi, których nie ma na planach. Media najchętniej zakułyby go w dyby i to najbardziej widocznym miejscu. Na przykład do ściany pod zegarem ratuszowym. I tak od wczesnych godzin rannych aż do wieczora, prezydent mógłby kontaktować się bezpośrednio z mieszkańcami Legionowa… Skandalem można nazwać rubrykę „pytanie do prezydenta”. Na legionowskim forum...